Breaking News
recent

Rondje Europa (41): Zwitserland.

In deze reeks doen we een toertje van heel Europa en stoppen we elke week bij een ander land dat we nu of vroeger op het songfestival mogen of mochten begroeten. Onze stop ligt deze week bij het land dat het allereerste songfestival organiseerde én won: Zwitserland!

In het begin
Zwitserland was bijzonder succesvol in de beginjaren van het songfestival. Niet alleen won Lys Assia de eerste editie van de belangrijkste liedjeswedstrijd ter wereld met Refrain (Refrein), in 1958 zou ze ook nog eens 2de worden met Giorgio.

Grootste successen
Zwitserland behaalde op het songfestival twee overwinningen, drie 2de plaatsen en drie 3de plaatsen. Alhoewel velen overtuigd zijn dat Zwitserland eigenlijk drie keer goud had moeten halen. Er hangt immers een nevel over de puntentelling van 1963. Toen Noorwegen zijn punten moest geven, deden ze dat niet zoals het hoorde en toen de presentatrice vroeg de punten te herhalen, vroeg de Noorse woordvoerder om op het einde van de puntentelling naar Noorwegen terug te keren. Wanneer dit gebeurde, kwamen er plots andere punten uit Oslo waardoor niet Zwitserland met T’En vas pas (Ga niet weg) van Esther Ofarim won, maar wel Dansevise (Dansliedje) van de Deense Grethe en Jorgen Ingmann.
Op uitzondering van Giorgio zijn alle medailles van Zwitserland behaald door Franstalige liedjes. Zwitserland heeft vier officiële talen en gebruikte die in het verleden al allemaal. Naast 24 Franstalige inzendingen, waren er ook 12 in het Duits, 9 in het Italiaans en slechts 1 in het Romaans. Enkel toen Zwitserland in 1989 een thuismatch speelde, durfde ze het Romaans op de wereld loslaten. Helaas met weinig succes: Viver senza tei (Leven zonder jou) van de groep Furbaz werd slechts 13de. Sinds vrije taalkeuze werd ingevoerd (1999), heeft Zwitserland al 11 keer voor het Engels gekozen. Ook in 1976 was al eens voor het Engels gekozen door het bijzondere trio Peter, Sue en Marc. Zij deden in totaal vier keer mee en brachten elk van hun inzendingen in een andere taal. Hun eerste deelname was in het Frans in 1971. Les illusionsde nos vingt ans (De illusies van twintigers) was hun zwakste resultaat en behaalde een 12de plaats. Djambo djambo zou het in ’76 beter doen met een 4de plaats. Drie jaar later waren ze terug met het Duitstalige Trödler & co (Junkie & co) welke hen een 10de plaats gaf. In 1981 zouden de drie hun 4de plaats kunnen evenaren met Io senza te (Ik zonder zou).
In 1986 deed Daniela Simmons het bijzonder goed met Pas pour moi (Niet voor mij). Enkel België deed het beter met Sandra Kim en J’aime la vie (Ik hou van het leven). De Zwitserse TV probeerde de Belgische inzending te laten diskwaliferen omdat Sandra Kim gelogen had over haar leeftijd; iets waar de EBU geen oren naar had, aangezien er op dat ogenblik geen minimumleeftijd gesteld was. Liegen over de leeftijd leverde dus geen enkel voordeel op.
Gelukkig zou het maar twee jaar meer duren vooraleer Zwitserland zijn tweede overwinning op zak had hoewel dat maar heel nips was. Vlak voor Joegoslavië als laatste punten mocht geven stond het Verenigd Koninkrijk vijf punten voor op Zwitserland die vertegenwoordigd werd door de Canadese Céline Dion, op dat moment nog een nobele onbekende. Haar Ne partez pas sans moi (Vertrek niet zonder mij) kreeg zes punten van Joegoslavië en je zag de verslagenheid op het gezicht van Céline, maar Scott Fitzgerald die uitkwam voor het Verenigd Koninkrijk kreeg niks meer van Joegoslavië waarmee Zwitserland uiteindelijk met maar één punt verschil won.
Het zou niet de eerste en zeker niet de laatste keer zijn dat Zwitserland buitenlanders gebruikte op het songfestival. In 1993 behaalde Zwitserland zijn voorlopig laatste medaille toen Annie Cotton, ook van Canada afkomstig Moi, toutsimplement (Ik heel eenvoudig) bracht op het songfestival en er 3de mee werd.
In het nieuwe millennium geraakte Zwitserland maar eenmaal meer in de top 10; dat was in 2005 in Kiev met de Estse groep Vanilla Ninja. Hun Cool vibes (Coolevibraties) kreeg toen o.a. 12 punten van Estland en eindigde uiteindelijk 8ste. Het jaar nadien probeerde Zwitserland het met een compositie van de Duitser Ralph Siegel; If we all give a little (Als we allemaal een beetje geven) werd gebracht door six4one, een groep van 6 artiesten uit 6 verschillende landen, met de bedoeling in al die landen te scoren natuurlijk, maar alleen Malta had er uiteindelijk 12 punten voor over.
In 2013 verraste vioolspeler Sebalter vriend en vijand door 4de te worden in zijn halve finale met Hunter of stars (Jager van sterren). Uiteindelijk eindigde hij 13de in de finale, het op één na beste resultaat van Zwitserland in dit millennium.

Grootste flops
Zwitserland eindigde maar liefst negen keer laatst op het songfestival. De eerste keer was al in 1964. I miei pensieri (Mijn gedachten) van Anita Traversi behaalde geen enkel punt. Dit herhaalde zich drie jaar later voor Quel coeur vas-tubriser? (Welk hart ga jij breken?) van Géraldine. Ook in 1998 waren er geen punten voor Gunvor en haar Lass ihn (Laat hem). In 2004 was Zwitserland het eerste land dat, in een systeem met een halve finale, geen enkel punt wist te behalen. Die bedenkelijke eer was toen weggelegd voor Celebrate (Vier) van Piero & The MusicStars.
In 1995, 1999, 2001 en 2003 mocht Zwitserland niet deelnemen aan het songfestival wegens slechte resultaten de jaren voordien.
Sinds het invoeren van een halve finale wist Zwitserland zich nog maar vier keer te kwalificeren voor een songfestivalfinale. Dat wil zeggen dat Zwitserland de voorbije 13 songfestivals al 9 keer op de bank moest blijven zitten! België bijvoorbeeld moest dat ‘maar’ 8 keer doen, Zweden slechts eenmaal.
In 2007 had Zwitserland de bekende DJ Bobo ingeschakeld om de negatieve spiraal te doorbreken. Hij had in de jaren ’90 een aantal Europese hits gescoord, maar het gedateerde Vampires are alive werd slechts 20ste in de halve finale.
De voorbije twee jaren werd Zwitserland tweemaal laatst in zijn halve finale.

Organisatie
Zwitserland organiseerde het eerste songfestival in Teatro Kursaal in Lugano. Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat de winnaar sowieso het volgende songfestival organiseerde, dus organiseerde West-Duitsland de tweede editie na de Zwitserse overwinning.
Door de overwinning van Céline Dion verhuisde het songfestival in 1989 naar het Palais de Beaulieu in Lausanne, de vierde grootste stad van Zwitserland. Eén van de presentatoren was Lolita Morena die niet alleen in 1982 Miss Zwitserland was geweest maar ook 3de werd in zowel de Miss World als de Miss Universeverkiezing.

Toekomst
Op zondag 5 februari koos het Zwitserse publiek via televoting voor het nummer Apollo van de groep Timebelle. Zes kandidaten en nummers waren door een speciale jury geselecteerd om het tegen elkaar op te nemen, maar de uiteindelijke beslissing was aan het publiek, waarvan meer dan  47% koos voor de groep, die origineel was gestart als een boysband aan de unief in Bern. Later kwam de Roemeense zangeres Miruna erbij. Roemenië en Zwitserland zitten in dezelfde halve finale, dus misschien levert dat het land wel een voordeel op. Of we het alpenland nog eens in de finale zien, weten we op donderdag 11 mei.
Eurosongland. Mogelijk gemaakt door Blogger.